Op weg naar 1/2/2005: Stap 12 ... Wat is het geweldig om bij je baas weg te gaan!

Sjonge jonge, WAT een dag gisteren! Een dag die ik nooit meer zal vergeten …
Gisteren was mijn laatste werkdag bij TPG Post. Het was een hele dag een aaneenschakeling van hoogtepunten. De eerste verrassing lag op mijn bureaustoel: En pakje van mijn (zoals ik al eerder vertelde) onvolprezen kamergenoot Arnoud. Het was het boek „Rijk worden“ van Donald J. Trump. Es even lezen hoe die vent het ’m geflikt heeft. Maar dan is het wel hopen dat waar hij het over geld heeft dat ook van toepassing is op ’fun’ en ’geluk’.

Om 10:30: ‘’Of ik even koffie wilde komen drinken’’ … Nou, ZO was ik nog nooit op de koffie geweest! Tijdens de kofie werd er onthuld dat er ter gelegenheid van mijn afscheid een internet-site voor me was geopend. Op die site  10–tallen reacties van (oud) collega’s, foto’s uit mijn werkzame leven bij Post, een wiki over over mensen, dingen of zaken waar ik iets mee heb of waar op een andere manier een link mee bestaat, een heuse game en … je gelooft het niet een echte Podcast. Nou had ik natuurlijk wel verwacht dat er iets in elkaar geknutseld zou worden, want dat was nu eenmaal een traditie in onze afdeling, maar DIT overtrof ALLES wat ik had kunnen bedenken. Ik heb geen enkel moment in de gaten gehad dat mijn collega’s hier mee bezig zijn geweest.

Om 12:00 uur ging ik naar huis. Een paar collega’s staken ‘de kop nog even om de hoek van de deur’, nog een paar handjes schudden en dan de hoek om (slik), nog eeeeeeeven in kamer AA1302 om de hoek een zwaai en toen de lift in op weg naar de uitgang. Ik geef eerlijk toe: ik moest nog weer even slikken toen ik het gebouw uit liep. …

‘s-middags kwam Arnoud (ja ja, daar is ie weer) Wilma en mij ophalen, want nu was het tijd voor de afscheidreceptie in Den Haag. Wat was dat leuk zeg! Het was één groot feest! Daar werd na een korte introductie van mijn baas Frank een video getoond met reacties van collega’s die allemaal aardige, leuke, hartelijke en warme dingen zeiden. Ik werd daar erg door gegrepen. Wat krijg je DAAR een heerlijk gevoel van! En die fijne collega’s ga je straks allemaal missen (ik mis ze nu al een beetje).
Ik werd daar overstelpt met cadeau’s (wijn, boeken, cadeaubon en een mini iPod). Ze wisten precies waar ik van kan genieten! Geweldig!

Na afloop stond de auto al voor de deur (chauffeur: jazeker … ook hier weer Arnoud) om ons naar Scheveningen te rijden. Daar een etentje met de directe collega’s van mijn eigen afdeling en … Ingrid (wat hebben we gelachen!). Helaas konden Thirza, Laurentijn en Jenneke er niet bij zijn. Dat was wel jammer.
Lekker gegeten, veel gelachen en toen … een heuse toespraak. Het licht was gedempt en de lettertjes van de aantekeningen van Frank waren (te!) klein, ergo … Frank (zo grondig als hij ook bij dit soort zaken te werk gaat ken ik er geen een) had een probleem om alles te kunnen lezen wat ie bedacht had. Frank haalde onder lamplicht van het mobieltje van Rochi leuke herinneringen op en vertelde allerlei anekdotes. Ik heb genoten. Toen NOG een cadeau. Het was een professioneel uitgevoerd memoryspel met 2 x 81 kaartjes met beeldmateriaal dat met mijn loopbaan, mijn (ex)collega’s, mijn werk, mijn gezin en met mezelf te maken had. De kaartjes zaten in een doosje dat versierd was met foto’s die die ochtend waren genomen. Super! Ook hieruit bleek weer de enorme creativiteit die er bij ons zit (PARDON! bij TPG Post zit). Het zat er op! Op de trap van het restaurant allemaal nog een hand en een knuffel en daarna naar huis. Arnoud … Nee … nu hou ik op. DEZE DAG zullen Wilma en ik NOOIT meer vergeten! Collegas BEDANKT! Jullie zijn TOP!

P.S. Geen misverstand bij de lezers dezes: Het is dus niet leuk om bij ZO’N baas weg te gaan. Maar wat je overkomt als je dan toch weg gaat …. DAT is GEWELDIG!